REISVERSLAG -> ZUID-AFRIKA ->

ZUID-AFRIKA, Deel 1

Klik hier om direct door te gaan naar Deel 2

Klik hier om direct door te gaan naar Deel 3

Durban, 12 april 2003

Zuid-Afrika: De eerste tussenstop was in Athene. 9 Uur om over te stappen, dus we gaan ff de stad in en komen in een heerlijk restaurant terecht valkbij de Acropolis…leuk om zo van plek naar plek te hoppen…

Klik hier voor foto´s van de transfer van DAKAR naar JOHANNESBURG.

Dan door naar Johannesburg, waar we op vrijdagochtend 21 maart 10.00 uur aankomen. We bellen met een backpackers hostel dat ons komt halen vanaf het vliegveld.

Het eerste dat opvalt is dat je totaal niet opvalt: mensen laten je gewoon je gang gaan, iets wat we na West-Afrika niet meer gewend zijn… Ook valt het mee met de dreigende sfeer waar we zo voor gewaarschuwd zijn, maar misschien waren wij overvoorbereid wat voorzichtigheid betreft, alhoewel…van het vliegveld naar het hostel valt wel op hoe vreselijk goed alle huizen beveiligd zijn: hoge hekken, prikkeldraad, electrisch beveiligde hekken en overal waarschuwingsborden met 'Warning: armed response, tresspassers will be prosecuted' (of soms nog gastvrijer: 'shot'), niet echt vriendelijk dus, maar goed, dat wisten we nog van de vorige keer…

In het hostel begint het met het maken van plannen voor de verdere reis. We beginnen met een winkelcentrum om wat inkopen te doen: nou ik dacht dat ik redelijk grote winkelcentra gezien had, maar dit slaat alles. Ze zeggen dat ze in Amerika nog groter zijn, maar dat kan bijna niet! Wat me opvalt is dat je erg weinig blanke afrikaners tegen komt, behalve in de grote winkelcentra. Omgekeerd kom je daar dus weinig zwarten tegen…
Vervolgens willen we een huurauto regelen, wat op het vliegveld niet echt lukt: elke huurmaatschappij heeft zijn prijsopgave zo in elkaar gestoken, dat je ze onmogelijk met elkaar kunt vergelijken, je komt er dus nooit uit wat de goedkoopste is! Via een paar Australiers bij het hostel (die ons later nog lesgeven in Crickett terwijl we de finale van de wereldkampioenschappen bekijken die iets verderop wordt gespeeld) krijgen we een goeie tip. Zo gezegd zo gedaan.

Intussen worden we nog wel uit het hostel geschopt omdat de manager (die dus niet echt managet) vindt dat wij hadden moeten zeggen dat we langer wilden blijven: langer dan wat? We hadden daar helemaal nix over afgesproken! Waarom heb je niet gewoon gevraagd of we nog langer wilden blijven? Nee, in plaats daarvan zegt meneer de manager om 2 uur 's middags dat onze kamer om 3 uur opgeruimd moet zijn: lekker dan. Na een heftige discussie besluiten we te vertrekken. We bellen een ander hostel, dat ons oppikt. We komen in een groot huis terecht, boven op een berg met uitzicht over Johannesburg. Natuurlijk ook een zwembad, met een rotstuin, een waterval en….een 2-persoonskamer met een glazendak, zodat we 's nachts sterren kunnen kijken!! Perfect dus! Ok, daar nog 2 daagjes gebleven, toen de auto opgehaald en vertrokken richting het Noorden.

Vaalwater, een gat van nix, maar oh wat een mooie plek! Een huiskamer voor onszelf, midden in een grote tuin met een zwembad, grote veranda…ach wat is het leven toch slecht…en via de sateliet tv konden we zelfs naar het Nederlandse journaal kijken! Daar ontmoeten we ook Francois, een echte Zuid-Afrikaan. We praten over Zuid-Afrika, de mensen en de cultuur. Toch wel vreemd dat hij rondrijdt met een geweer in zijn auto en het leuk vindt om op wild te jagen…Ook zijn opvattingen over blank versus zwart zijn wat moeilijk te begrijpen, al begrijpen we het wel een stuk beter nu we twee maanden in West-Afrika hebben rondgetrokken…...

We blijven er een paar dagen en gaan daarna naar Kruger om beesies te kijken. Met de motoren mogen we de wildparken niet in, dus genieten we nu even zolang we de auto hebben. Tja, wat hebben we allemaal gezien…nou, ze zeggen altijd dat je vroeg op moet. Dus wij om 5 uur eruit (echt vroeg dus), en om 5.30 uur de poort uit, 2,5 uur gereden en drie vogels en een impala gezien…Lekker dan!
Olifanten in groepMaar na drie dagen was het toch wel succesvol met 3 groepen leeuwen, tig olifanten en een luipaard! Tuurlijk liepen er ook weer hyena's rond het kamp, maar dat waren we al gewend.

Na Kruger op naar Watervalboven, een superklimgebied tussen Nelspruit en Johannesburg. Jack en Trish hebben ons daar gedropt en zijn zelf verder gegaan. Drie dagen later zouden ze ons weer komen halen. Het is erg fijn om weer met z'n tweeen te zijn. Ik (Corné) merk dat ik er niet voor ben gemaakt om langere tijd intensief op te trekken met anderen.

Jantje in het wandHet klimmen gaat in het begin voor geen meter (ik wou bijna MOTOR zeggen…), maar later gaat het erg lekker. Ook fijn om weer eens fysiek bezig te zijn en daarna in het zwembad (alweer? ja alweer ja!) bij te komen.Vervolgens op naar Durban omdat onze brommers daar aankomen.

Het schip zou er 15 dagen over doen, maar dat blijkt een Afrikaanse 15 dagen te zijn…We gaan naar het kantoor van PNO-Nedloyd waar iemand ons doorverwijst naar ene Rodney. Wij bellen, blijkt het via hem maar liefst 6500 Rand (Euro 760,-) te kosten om de container uit te laden! In Gambia hadden ze gezegd dat het ongeveer 75 US dollars zou gaan kosten: dit is 10x zoveel! Tuurlijk gaan we daar niet mee akkoord (hee, wij zijn in West-Afrika geweest, dus ons neem je niet in de paling!). Na wat heen en weer gepraat gaan we zelf op onderzoek uit bij de douane en de National Port Authority. Via via komen we bij een ander bedrijfje uit waar het al direct 2000 rand (Euro 235,-) goedkoper is.
Nog steeds veel meer dan de 75,- dollar die ons gezegd is in Gambia. En dan te bedenken dat 70% van dit bedrag naar PNO gaat…Dat hadden ze ook wel eens kunnen vertellen… Na veel heen en weer ge-ren en ge-bel besluiten we het uiteindelijk toch niet zelf te doen.

Wat er allemaal gedaan en betaald moet worden is:

Mocht je ooit gaan verschepen, dit is het zo'n beetje voor een 20 foot container.

Intussen is er een kies van mij gebarsten, maar die is ook weer vakkundig gerepareerd door een Indische tandarts… Uiteindelijk viel het mee, want toen ik zijn behandelkamer inkwam zag ik al direct een gasbrander staan…nou dat belooft veel goeds, maar eerlijk is eerlijk: ik kan weer eten… Marianne heeft ondertussen ook kiespijn gekregen, maar die probeert dat nog een tijdje te negeren.

Gisteren nog geklommen in een groot winkelcentrum. Echt bizar omdat de (nep)rots midden tussen het winkelende publiek staat… Toen Jan ergens bovenin hing begon ineens de lichtshow met het geluid van een voorbij razende trein. Je had haar moeten zien kijken…Morgen haalt een van de klimmers ons op om een dagje buiten te gaan klimmen…

IK WIL MIJN BROMMER TERUG!!

Tja, Zuid-Afrika tot nu toe lijkt van geen kant op West-Afrika. Je bent hier geen toerist omdat je toevallig blank bent en je kunt hier alles kopen wat je wilt in nog veel grotere winkelcentra dan in Nederland. De wegen zijn goed, de auto's zoals ze horen, eigenlijk voldoet zowat alles aan Europese standaarden, iets wat je van West-Afrika niet kunt zeggen! Ook voel je duidelijk dat er twee werelden zijn die ondanks het afschaffen van de apartheid, nog redelijk strikt gescheiden zijn. Dat geeft me nog wel eens een vreemd gevoel. Zeker als je de geschiedenis van Zuid-Afrika erop naslaat en ziet wat de blanken hier uitgevreten hebben. Overigens waren de zwarten ook niet bepaald lief voor elkaar!
Maar West-Afrika was voor ons dus wel een stuk avontuurlijker dan hier in Zuid-Afrika, maar dat komt ook door de backpackershostels. Van hostel naar hostel trekken is niet echt iets voor ons: alles gaat hier georganiseerd (ook het avontuur) en de backpackers zelf zien eigenlijk alleen de hostels en de avonturenorganisatoren.
Geef ons maar portie natuur en locals, gewoon onderweg zijn, mensen ontmoeten en afhankelijk zijn van elkaar… We zullen blij zijn als we de motoren weer hebben en het leven weer wat avontuurlijker wordt. Vooral hebben we dan de vrijheid weer terug en kunnen we weer lekker gaan en staan waar we willen.

We beginnen met gaan en staan in Lesotho, maar eerst nog even een paar daagjes geduld dus….

IK WIL NU HELEMAAL MIJN BROMMER TERUG

Tot zover Zuid-Afrika deel I !!!

Zuid-Afrika, Deel 2

6 mei 2003

Hier is dan eindelijk het langverwachte reisbericht en het komt vanuit Zuid-Afrika. Nog steeds in Z-Afrika? Ja, nog steeds. Maar wat is er dan gebeurd? Het is gewoon gaaf hier!!

Waar waren we gebleven? Oh ja, in Durban. Ik ga maar niet teveel door over Durban, want die tijd bestond vooral uit frustratie vanwege het wachten op de motoren: elke dag werd het een dagje later en we zijn wel 1,5 week in dezelfde backpackers gebleven. Joepie :( Wat we in die tijd nog gedaan hebben is: klimmen in de klimhal (erg vaag, want het was een grote ‘rots’ midden in een enorm warenhuis, waar ineens een lichtshow begon toen jan in een 6a+ hing) en naar de tandarts (Corne dan). Maar toch nog even kort het verschepingsgedoe voor de geinteresseerden.

We gingen naar een shippingagent met het ons in Gambia gegeven idee dat we in totaal nog iets meer dan 75 dollar kwijt zouden zijn voordat we de motoren in handen hadden. Om een lang verhaal kort te maken: nadat we samen met de Engelsen echt goed hadden uitgezocht wat de minimale kosten zouden worden, waren we met z’n vieren ruim 550 dollar armer voordat we de motoren en Landrover hadden. Als je precies wilt weten hoe dit werkt moet je even op www.horizonsunlimited.com kijken bij ‘shipping’, want daar hebben we de details opgeschreven.

En toen was het dan EINDELIJK zo ver: we hadden de motoren. De volgende dag hebben we direct afscheid genomen van Jack en Trish, zijn we op de motoren gesprongen en naar de Drakensbergen gereden. Het was heerlijk om weer in ons eigen tentje te slapen. Die hadden we neergezet in een natuurpark waar we de volgende ochtend op de motoren tussen de zebra’s en wildebeesten hebben doorgereden. Erg leuk!

En in de Drakensbergen stond ons een heerlijk paasweekend te wachten met een aantal leden van de Z-Afrikaanse Africa Twin (AT)-club. Met hen hebben we 4 dagen over goede gravelwegen door de schitterende Drakensbergen getoerd de dagen uiteraard afsluitend met een braai op de camping. In het Engels en soms in het Afrikaans (“Jij is nie wel nie” = Je bent niet goed wijs) hebben we een paar leuke gesprekken gevoerd. Ook hebben we ze vreselijk de ogen uitgestoken met de opblaasbare matjes (die tegelijk tot stoeltjes omgevormd konden worden), koplampjes, MEFO-banden en de GPS: Corne was na twee dagen gebombardeerd tot toerleider. Toch wel grappig om als buitenlander Z-Afrikaners door hun eigen land te leiden. Song van deze dagen: “I’m so pretty...”. Na vier dagen met veel lol en goede reistips nemen we met Z-Afrikaanse knuffels afscheid.

We zijn sinds lange tijd weer met z’n tweetjes, maar we nemen nog geen afscheid van de Drakensbergen. We gaan over weer schitterende wegen (dit keer asfalt) naar Injasuti om daar een mooie wandeling te maken. Het landschap doet ons een beetje denken aan de Schotse hooglanden met veel watervallen. Vervolgens rijden we langs de onderkant van de Drakensbergen over een heerlijke slingerende gravelroad naar het begin van de Sanipass.

Lesotho

De Sanipass is een beroemde / beruchte weg Lesotho in. Lesotho is een klein landje verstopt in Z-Afrika. Het bijzondere is dat het hele land boven de 1000 m. ligt en het heeft hoge bergen van boven de 3000 m. In Lesotho leven de Basotho people, een stam die vooral veel paardrijdt, hoeden op heeft en dekens omslaat. Maar eerst slapen we twee nachtjes in de Sani Lodge waar het stikt van de Nederlandse backpackers. Daarna dus de Sani Pass: het is een steile omhoog slingerende piste die in 6 km 900 m overbrugt (als ik het goed onthouden heb). Hij eindigt op 2856 m hoogte. Het is een moeilijke piste omdat er veel stenen en gruis op de piste ligt, vooral in de bochten is dat lastig. Twee dagen later zou de piste ook schoon gemaakt worden, maar dat voordeel hadden wij nog niet.

Helaas ga ik (Marianne dus) een keer op m’n plaat (niet hard hoor ma) omdat het voorwiel wegglijdt. Ik houd er een blauwe hand aan over, maar gelukkig hebben ze in de hoogste pub van Afrika een glaasje ijs voor jannemans hand.

Na bovenop een bakkie leut gedronken te hebben gaan we verder Lesotho in. Wat een verschil is dat met Z-Afrika! Dit is weer het echte Afrika. Hier heb je geen blanken (behalve die mafketels op de motor), is het dunbevolkt met mensen, geiten, paarden en ezels en is het fabeltastisch schitterend (ik heb niet genoeg bijvoeglijk naamwoorden (?) meer). We rijden over nog hogere pistes - boven de 3000 meter - het binnenland in en komen uiteindelijk aan in een lodge in de buurt van Mokhotlong. We hebben het boerderijtje met alle bedden voor ons alleen en dat is heerlijk. Als je ’s avonds buiten staat (brrrrrr, koud) zie je alleen maar sterren en verder helemaal niets.

De volgende dag willen we naar de Katze dam, maar we gaan eerst even tanken. Op weg naar het tankstation blijkt dat de motor van Corne vreselijk aan het stotteren is. Hij probeert het op te lossen, maar dat lukt niet erg. We denken dat het iets met de hoogte te maken kan hebben en besluiten Lesotho dezelfde dag nog te verlaten om weer het lagere Z-Afrika in te duiken. Heel jammer, maar gelukkig hebben we nog wel een mooie asfalt-berg-slinger weg te gaan die enkele keren boven de 3000 m uitkomt. We eindigen de dag in Bethlehem, waarvan we weten dat er een AT-rijder woont die eerder al uitgenodigd had.

Weer in Z-Afrika...

Eerste op zoek naar een I-net cafe om een meel naar de AT-rijder te sturen. Via de ober in het restaurant komen we bij zijn moeder (wat?) terecht, die programmeur is, en veel compu's heeft...Helaas doen de compu's het niet, dus belt ze haar broer. Zo is de halve familie voor ons bezig internet op te starten: hoezo reizen is leuk?!

De volgende dag krijgen we hem (Errol) te pakken en hij en z’n vrouw (Nancy) komen ons op de camping ophalen om bij hen te komen logeren. Erg vriendelijk dus! Ze hebben een flink stuk land net buiten het stadje waar ze een transportbedrijf runnen met 11 enorme trucks. We krijgen een slaapkamer met een heerlijk bed en moeten ons vooral helemaal thuis voelen. Daar doen ze alles aan in de paar dagen dat we daar zijn. Ook wordt de motor van Corne gerepareerd: die moest zwaar gesynchroniseerd worden.

Dochter Brenda neemt ons ook nog mee naar een game reserve waar we struisvogel- en sprinkboksteak eten, een tocht door het reserve maken, maar vooral (en ik hoor mijn zussie en de pa van Corne al jaloers zuchten...) met LOSLOPENDE jonge leeuwtjes spelen (foto’s komen nog). Echt geweldig snoezige beestjes, die af en toe best hard bijten en krabben, zijn het en we kunnen er geen genoeg van krijgen. Ze fokken er namelijk witte leeuwen. Het lukt zelfs om een paar bijna volwassen leeuwen te aaien, al zitten die wel achter het hek...

Na een paar dagen nemen we afscheid van de meer dan aardige en gastvrije familie om vervolgens twee dagen later op het Carnarvon Estate (zo’n 400 km zuidelijker) aan te komen waar we door een andere AT-rijder (Sean) en zijn familie zwaar vertroeteld te worden. Hmm, Corne wil vast wel dat ik eerst nog vertel dat nadat we uit Bethlehem vertrokken mijn motor problemen kreeg. Dat was vast mijn straf voor het telkens herhalen dat alleen zijn motor problemen gaf. In een garage (na lang zoeken vonden we iemand die iets van motoren wist) hebben ze de carburateur helemaal schoongemaakt en toen deed hij het weer.

Maar we waren dus op het landgoed aangekomen. Sean heeft het ons laten zien en het is ongelooflijk. Het is een prachtig natuurgebied met herten, wildebeesten, etc. met weiden en bergen en een oppervlakte van bijna 7000 hectare! Het gebied is al sinds 1850 in de familie. Ze hebben er lodges waar vooral jagers logeren (dat moet gebeuren omdat er geen natuurlijke vijanden zijn), ze hebben er een diary (met melk zeg maar) en een houtzagerij. Het zijn een paar heerlijke dagen waar we ons prive-campinkje naast een dam hebben (wel errug koud ’s nachts), waar we een mooi motortochtje met Sean maken en waar we veel leren over het leven in dit land.

Ondertussen zijn we al 6 weken in Z-Afrika en we moeten dus toch maar weer verder (hoe verleidelijk het ook is om langer te blijven). De Transkei is ook erg mooi, maar die moeten we toch grotendeels maar voor een andere keer bewaren. We duiken dus richting kust en eindigen na 250 fantastische km’s gravelroad in Grahamstown. Een typisch oud-Engels stadje waar we in een backpackershostel dat in een oude gevangenis zit, overnachten.

Vandaag hebben we hier wat rondgekeken (de enige Observatory van het zuidelijk halfrond staat hier, dus we hebben de stad life in het klein bekeken) en we hebben wat regeldingetjes gedaan (broeken laten resparen, diarolletjes kopen e.d.). Morgen vertrekken we naar het natuurgebied Tsitsikamma waar we wat willen wandelen. Verder staan de komende week klimmen en Kaapstad op het programma.

Zoals wel te lezen is zijn we weer flink opgeladen om weer het ‘donkere’ Afrika in te trekken, maar eerst hebben we nog wat mooie stukjes Z-Afrika voor de boeg.

Doewie,
Jan en Knee

Tot zover Zuid-Afrika deel II !!!

Zuid-Afrika, Deel 3

2 juni 2003

Reisverslag Zuid-Afrika, deel III. Ja mensen, we zijn nog steeds in Zuid-Afrika, in Kaapstad om precies te zijn. Maar het ziet er naar uit dat we over drie dagen EINDELIJK verder kunnen. Volgend weekend zijn we dus - als alles goed gaat - in Namibië!
In plaats van de geplande (dat plannen niet werkt blijkt maar weer eens...) zes weken, zijn we nu al iets meer dan 11 weken in Zuid-Afrika. Nu lijkt het misschien dat het alleen maar komt door motorproblemen, maar we zijn ook zo lang in Zuid-Afrika gebleven omdat we het zo'n onzettend mooi land is en het vervelende is dat we nog steeds niet alles gezien hebben!! En vergis je niet, het is net zo groot als heel west Europa (gok ik). Maar ik zal hier geen uitgebreid verslag van maken.

Veel avontuur was het niet de laatste weken, maar mooi was het wel. Over een tijdje kun je dus beter de foto's bekijken of beter nog.... ga Zuid-Afrika zelf maar eens bekijken, wij hebben nog wel wat adresjes voor je ;-)

Volgens mij waren we in Grahamstown gebleven, waar we in de 'gevangenis' geslapen hebben. We zijn daar een dagje gebleven om het e.e.a te regelen. In zo'n klein stadje is dat allemaal een stuk makkelijker dan in een grote dus: motorbroeken laten reparen, diarolletjes kopen, schroefjes kopen omdat de motor weer eens uit elkaar gevallen is, etc.
Vanuit Grahamstown zijn we naar de kust gegaan. Daar zijn we eerst gestopt bij het nationaalpark Tsitsikamma (als je het vaak zegt, went het vanzelf); een prachtig stukje kustlijn, met enorme oerbossen, rotsige standen en enorm hoge golven. De campsite ligt echt langs het water, fanatastich!
Hier begint ook de bekende Ottertrail, een trekking van 5 dagen, maar die is al meer dan een jaar (!) van te voren volgeboekt, dus die konden we helaas niet doen. Wel hebben we een klein stukje rondgewandeld en het inheemse woud van dichtbij bekeken.

Ondertussen begon de motor van Corné vreemde tikkende geluiden te maken en hij vertrouwde het niet, zo van "dat doet-ie anders nooit!". Via de Zuid-Afrikaanse ANWB (de AA) kwamen we aan een adres iets verderop in Plettenberg Bay, die ons weer doorstuurden naar iets verderop, die ons ook weer doorstuurden naar Knysna, en die ons tenslotte naar Kaapstad verwezen. Dat ging dus lekker. Wel hebben ze nog even Jan's kofferbodem gepopnageld, want die viel er bijna uit...

Via de wereldberoemde Gardenroute (=Tuinroute, waar wij niet veel aan vonden: het is er vooral errug duur) zijn we naar Oudshoorn gereden. Gelukkig begon het ook nog vreselijk te regenen en het was koud: we wisten nu weer waarom we daar zo'n hekel aan hadden...
De volgende dag waren we in een van de droogste delen van Zuid-Afrika: de kleine Karoo. En wat deed het daar? Inderdaad: regenen. Alle struisvogels nat, want daar hebben ze d'r veel van in Oudshoorn. Natuurlijk ook even struisvogelbiefstuk gegeten.
Via de 'Route 62' zijn we 2 dagen daarna naar Kaapstad gereden. De ook al beroemde Swartbergpas bij Oudshoorn hebben we vanwege Corné z'n motor maar even overgeslagen; we moeten dus nog een keer terug naar Zuid-Afrika (hihi!).
De route 62 heeft nog wel zijn littekens achtergelaten omdat Corné een van zijn kofferdeksels is verloren onderweg. De zoekactie heeft nix opgeleverd...

We hadden al eerder ge-emaild met de Zuid-Afrikaan Dirk Kruger, die in Kaapstad woont en we mogen bij hem en z'n vrouw Lorette logeren (allebei Africa Twin-rijders). Ze waren vast niet zo enthousiast geweest als ze geweten hadden dat we er drie weken later nog waren, hihi. Maar zoals je leest, het zijn ontzettend gastvrije mensen. Vorig jaar hebben zij met hun Africa Twin 6 weken door Europa getoerd. Al bladerend door hun fotoboek ziet Corné ineens iets raars. Hij geeft het fotoboek aan Marianne, die spontaan begint te gillen 'dat kan nie!', maar het kan wel: op de foto staat Gaele, een van onze huisvrienden uit Amsterdam. Geloof jij in toeval?

Toevallig genoeg waren er twee weken voordat wij bij Dirk en Lorette kwamen twee andere Nederlanders, Henk en Jannie (allebei al in de 50, dus pa's en ma's, zien jullie: volgende keer gaan jullie ook mee!!), tegengekomen die op twee XT's rondrijden (zie www.deboeldeboel.nl) en die hebben ook een paar dagen bij hen gelogeerd. Henk en Jannie zitten nu ergens op een camping in Namibië, dus misschien gaan we nog wel even bij ze langs.

Maar goed, we dwalen af...
Voor de motor van Corné gaan we naar de dealer die Dirk goed kent. Hij sloopt het hele motorblok uit elkaar en zegt dan 'slegte nuus' wat 'slecht nieuws' betekent. Corné zegt 'ohoh' wat 'oh nee he, #$@%^&*>><> betekent. Het blijkt dat er het een en ander versleten is, waarschijnlijk omdat de olie te oud of te vuil was. Er moet het e.e.a. vervangen worden:

Nu gaan Africa Twins nooit kapot - de laatste waarvan de monteur het blok had open gemaakt was in 1993! - dus die onderdelen zijn alleen met 8 weken levertijd te krijgen. Nou, da's lekker dan! De moraal van dit verhaal: motorrijders onder u: U ZULT OP TIJD UW OLIE VERVANGEN!

We hebben een IRK, dus we schakelen de ANWB in. De onderdelen moeten we zelf betalen, maar zij zorgen voor het vervoer. Helaas loopt de communicatie niet helemaal soepel (zal ook wel oude olie zijn), dus vandaag (drie weken later) hebben we de onderdelen van het vliegveld gehaald en wederom in de zeikende regen naar de dealer gebracht.
Nog 2 daagjes sleutelen, en dan moet het klaar zijn...

Tja, en wat hebben we in die drie weken verplicht Kaapstad gedaan (we wisten overigens van tevoren niet dat het zo lang zou duren):

Het eerste weekend was georganiseerd door de lokale krant "Die Burger", die een stukje hierover gingen schrijven.
Het was een erg gezellig weekend en een pittige tocht over een 4x4 trail in de Cederbergen met alleen maar all-road motoren, waarvan veel Africa-Twins.
Maar tegelijk was het een enorm frustrerend weekend: Corné kon niet op zijn eigen motor rijden en kon dus niet laten zien wat die kaaskop kon en ik kon niet laten zien dat vrouwen ook best kunnen motorrijden.
Haha, ik heb dus vrij vaak laten weten dat het mijn motor was !!! Maar het was vooral erg gezellig en een heel mooi gebied.

En wie waren daar allemaal? (Citaat uit de krant:) As hulle maar geweet het... Makelaars, eienaars van maatskappye wat in korporatiewe sagteware spesialiseer, Nederlandse besoekers met ervaring van die opvoedkundige sowel as die rekenaarsbedrijf, afgetredenes en boere was in die groep wat in die vroegoggendse koue mekaar nog half sku beloer het.

En verderop stond: 'n Jong paartjie wat reeds in Januarie uit Nederland weg is, 'n maand of wat deur Wes-Afrika gereis en uiteindelijk besluit het om hul twee motorfietse van Gambië na Durban te verskeep, kon nie uitgepraat raak oor hoe hulle dit tussen dié klomp Suid-Afrikaanse entoesiaste geniet nie. 't Is maar dat je 't weet!

Het tweede weekend met een groep motorrijders was al even gezellig, hoewel de route wat korter en minder heftig was.
Natuurlijk 's avonds weer flink aan de braai, allebei nog op een BMW GS 1150 adventure gereden, en Sijbrand heeft zijn Africa Twin een uurtje afgestaan omdat hij Corné zo zielig vond, dus het was best ok.

Dan nog twee leuke ontmoetingen die we hadden. Op weg naar Agulhas (mooie weg langs de kust) stopten we in Kleinmond bij Restaurant 'Europa' voor een kopje koffie, toen er tegelijk met ons een auto stopte. Ré (zo bleek hij later te heten) stapte uit en nodigde ons uit voor een kopje koffie. Hij is 24 jaar en eigenaar (inderdaad, wij waren ook verbaasd) van dat restaurant, de naastgelegen coctailbar en een groot huis. Hij organiseert ook nog offroadvakanties (met 4x4 bakkies) naar Botswana e.d. Na het kopje koffie volgden nog avondeten, ontbijt, avondeten en ontbijt en konden we ook twee nachten bij hem slapen. Je begrijpt, wij waren onder de indruk van deze jonge, enthousiaste en wederom gastvrije jongen, en we werden nog maar eens erop gewezen hoe heerlijk het is om je plannen aan te passen en gewoon de stroom te volgen...

De andere ontmoeting, een vluchtige deze keer, was met een Japanse motorrijdster op een 250 cc Suzuki. Je hebt toch altijd weer baas boven baas: zij is in augustus 2002 vanuit Japan (wat?!) in haar eentje (waaaat!?) vertrokken en heel Rusland en Europa doorgereden. Vervolgens is ze West-Afrika ingegaan (net zoals wij en in dezelfde periode) en is vervolgens helemaal doorgestoken naar Oost-Afrika en vanaf daar naar beneden.
Wij kwamen haar tegen bij het zuidelijkste puntje van Afrika. En dan is dat potverdorie ook nog zo'n klein, niet te sterk uitziend Japannertje die volgens haar eigen rijbewijs haar brommer nog moet kunnen optillen ook. In de 3 maanden dat wij dus in Zuid-Afrika aan 't spelen zijn geweest, is zij heel Afrika door gecrosst, in haar EENTJE!! Wij voelden ons weer heel klein. Wat nog wel grappig was (of toeval, dat mag ook), is dat zij de Japanner van wie wij in Gambia de XT-tank gekocht hebben, goed kent!! Mijn motor moest dus op de foto.

Nog een paar daagjes en wij zijn ook weer op pad, het wordt wel weer eens tijd voor meer avontuur en minder luxe.....

Africa, here we come

!!!

Klik hier voor foto´s van Zuid-Afrika, deel 1.

Klik hier voor foto´s van Zuid-Afrika, deel 2.

Klik hier voor foto´s van Zuid-Afrika, deel 3.

Klik hier voor foto´s van Zuid-Afrika, deel 4.