REISVERSLAG -> AFRIKA OOSTELIJK -> ZAMBIA

ZAMBIA

13 Juli 2003

Zambia

Klik voor foto´s van ZAMBIA hier

In Zambia begint het weer een beetje op Afrika te lijken! En dat begon al bij de grens.
Botswana uit ging nog lekker makkelijk en de ferry die de landen met elkaar verbindt, was gelukkig voor ons ook vlot, want met de motor kun je de rij wachtenden lekker voorbijrijden, maar die overlandtruck die net achter ons aankwam heeft er 3,5 uur over gedaan.
Vervolgens moet je voor de ferry betalen en als je Europeaan ben willen ze dat alleen in US Dollars of Zuid-Afrikaanse Rand hebben.
Wij wilden van ons laatste Botswana geld af (formeel waren we nog niet in Zambia) en Corné heeft daar flinke stennis staan schoppen in het hok met de betaalmevrouw.

Maar dat hielp deze keer helaas niet, alleen schoten ons 2 vriendelijke Italianen te hulp die ons Dollars gaven (die we uiteraard zelf ook hadden, maar het staat stom om dat dan nog te zeggen).
De rest van de grens ging redelijk vlot: Carnetje afstempelen, verzekering kopen.

Het doel van die dag was Livingstone en dat deed met z'n zanderige wegen weer een beetje aan als West-Afrika, maar dan met het verschil dat je er nauwelijks wordt lastiggevallen.
Je kan er heerlijk over straat lopen en het voelt goed. We vonden onderdak in Gecko's Guesthouse die voor ons ook al een visumvrije entrée in het land geregeld hadden (scheelde weer U$ 40,-).

Uiteraard hebben we ook de Victoria Watervallen bekeken en die zijn onbeschrijfelijk mooi en groot en je wordt er zeiknat van.
Daarna nog even over de craftmarket gelopen waar iedereen ineens weer 'your friend' is die 'a special price' voor je gaat maken. We zijn weer in Afrika!

Tja, dat was gisteren en dat betekent dat ik weer uitgetypt ben. En toen kwam er een Zambianees blaasolifantje met een lange snuit….

Tot zover voorlopig deel I van Zambia!!!

Tweede deel:

In het vorige deel van het reisverslag waren we nog onder de indruk van de Victoria Watervallen en Zambia is zo mooi en vriendelijk gebleven als de eerste indruk was.
De mensen in Zambia zijn de vriendelijkste die we tot nu toe zijn tegengekomen. Ik wil graag nog een keer terug om het land beter te bekijken. Maar laat ik even vertellen wat we gedaan hebben…

Een man die ook in ons guesthouse verbleef en gamewalks in het dichtbij gelegen natuurparkje deed, nodigde ons uit om met hem mee het park in te gaan. Dat was fantastisch!
Als je loopt voel je je veel meer één met de natuur. Hij wist ook heel veel te vertellen. Het mooiste was nog dat we oog in oog kwamen te staan met een witte neushoorn: 5 meter van ons vandaan!

Na een paar dagen Livingstone besloten we weer verder te reizen. Via Mazabuko (waar we sliepen op de camping van de broer van Sean uit Z-Afrika) zijn we naar Lake Kariba gereden.
De route daarnaartoe was prachtig met slingerwegen door een heuvelachtig, groen landschap. Het is echter ook de doorgaande route naar Zimbabwe en dus zijn er veel trucks op de weg die met belachelijke snelheden rijden of kapot op de weg (naast de weg kan niet) staan. Als je wat takken op de weg ziet liggen ben je dus gewaarschuwd. Ook de hoeveelheden olie en diesel op de weg laten nix te raden over…

De eerste blik op de blauwe parel van het meer is prachtig, maar aan het meer zelf was het erg saai, dus na een nachtje zijn we weer verder gegaan.
We hebben eerst nog even bij de dam gekeken. Aan de andere kant van de dam is de grens van Zimbabwe, maar de helft van de dam is al van Zimbabwe. Je begrijpt, we zijn even over het midden gelopen…

Via de hoofdstad Lusaka zijn we naar Luangwa Bridge Camp gereden dat aan de rivier ligt. De weg ernaartoe is weer prachtig en het plekje aan de rivier is ook erg mooi.

We blijven even relaxen en ontmoeten hier Johan en Jennie: twee Zuid-Afrikaners (alweer? Ja alweer) die met hun bakkie rondreizen. We hebben pas twee weken later afscheid van ze genomen, dus het klikte wel.
Maar in eerste instantie was het vooral handig, want hierna stond South Luangwa National Park op het programma, waar je met de motor niet in mag. En zij hebben een achterbank….....
Maar voor het zover was hadden we een 200 km lang karrespoor-achtig pad naar het park toe. Dat was hard werken: de gemiddelde snelheid over 260 km. (eerst 60 km. asfalt) was iets meer dan 40 km/u, dus een hele lange dag! Soms konden we niet harder dan 15 km/u rijden omdat het te steil of te vol met rotsen was. Maar het slingerde tussen allemaal kleine dorpjes door met alleen maar veel (vaak fietsende) vriendelijke mensen.
Aan het eind van het pad rijd je langs een rivier en het natuurpark. Marianne heeft een olifant gezien, Corne een slagboom en zijn brommer kapotgereden en toen kwamen we na 6,5 uur moe aan op de mooiste campsite die we tot nu toe gehad hadden: Wildlife Camp.
Je staat met je tent op een oever uitkijkend over de brede Luangwa rivier waar hippo’s brullen en olifanten zwemmen, echt voor je neus! Fantastisch!
Johan en Jennie (vanaf nu J&J) verbaasden zich nog dat wij maar 1 olifant hadden gezien, zij hadden hetzelfde pad genomen en een heleboel olifanten gezien. Het is dus duidelijk dat wij vooral op het pad voor ons kijken en weinig tijd hebben om om ons heen te kijken als we rijden, vooral niet op zo’n moeilijk pad.
Oh ja, ‘s nachts hadden er nog 8 hyena’s op de camping gelopen, erg spannend als je naar de plee moet!

Met J&J zijn we dus het park ingegaan. Het is een heel wild stukje Afrika en we zagen veel dieren met als hoogtepunten een kudde van meer dan 500 buffels en een luipaard zoals hij hoort te zijn: op een tak in de boom op klaarlichte dag! Dat is geluk hebben!
Ook reden we nog in zacht zand dicht langs twee kleine kuddes olifanten met jonkies. Marianne scheet bagger, omdat ze bang was dat de olifanten ons weg wilden jagen en dat wij dan vast zouden komen te zitten in het zand. Maar uiteraard gebeurde er niets…

Na nog een dagje relaxen op de camping zijn we doorgereden naar de grens. De eerste 150 km waren vreselijk slecht, eerst door het rijden over wasbordkwaliteit en toen het daarna asfalt werd, waren er zoveel gaten dat je ze niet meer kon ontwijken.
De uitspraak die wij van een Zuid-Afrikaner hoorden was dat je in het donker katteogen ziet. Niet omdat ze die op de weg plakken, maar omdat er een giraf in het gat staat dat zo diep is, dat hij er net met zijn ogen bovenuitkomt!
De grens met Malawi ging weer soepel, al moesten we wel heftig zoeken naar de Malawiaanse kant van de grens: die bleek 12 km. verderop te liggen, en wij maar zoeken…
Ze wilden ons nog laten betalen voor het afstempelen voor de carnets de passage. Na om de beurt geklaagd te hebben, kwamen we er toch onderuit: we leren het nog wel voor we in NL terug zijn…

Tot zover Zambia.