REISVERSLAG -> AFRIKA NOORD-OOST -> Soedan

SOEDAN

Klik hier voor foto´s van Soedan deel I.

Klik hier voor foto´s van Soedan deel II.

Klik hier voor Deel II

21 okt 2003

SoedanDe grensformaliteiten aan de Ethiopische zijde gebeurden nog in een rieten hutje, erg grappig, maar Sudan had betere gebouwen.
Maar erg blij werden we niet van de grens, want ze wilden weer 16 dollar p.p. hebben om binnen te komen. En we hadden al 61 dollar per visum betaald!
Nee, ons krijgen ze niet zo gek, wij zijn al 9 maanden in Afrika, dus wij gaan lekker moeilijk doen. Toen gingen ze ‘een toneelstukje’ opvoeren dat de locals het ook moesten betalen (ja, ja, buiten krijgen ze dat geld vast weer terug). Intussen ging die vent dus gewoon aan de slag met allerlei andere paspoorten, en liet hij die van ons links liggen. Dus toen het er echt op leek dat ze ons niet gingen binnenlaten, hebben we toch maar betaald (maar ik wil wel een bonnetje met uw naam erop!). Ahum, later bleek dat het toch wel allemaal klopt. Stelletje afzetters…
Jan heeft ze gelukkig niet in de eerste 5 minuten al voor leugenaars uitgemaakt deze keer.


Het is al laat, maar we rijden toch nog door en komen in het donker (12 uur na vertrek) aan in Gedaref. Hier rijdt Corne ‘even’ de motoren de trappen van het hotel op en kunnen we eindelijk gaan genieten van een welverdiende rust.
Gedaref Jammer dat de vlooien, mieren, sprinkhanen of wat dan ook van het hotel er niet mee eens zijn en we de hele nacht geen oog dicht doen. Pas nadat we onze kleren weer hebben aangetrokken, lukt het om enigszins zonder overal jeuk te hebben, in te slapen.


De eerste indruk van Sudan is dat het totaal anders is dan Ethiopie: erg heet, erg plat, erg moslim, erg vriendelijk. Vanaf Gedaref rijden we naar de hoofdstad, Khartoum. Het ligt aan de Nijl en we kunnen onze tent neerzetten bij de Blue Nile Sailing Club. Hier zullen we nog ruim een week blijven om het visum voor Egypte, travelpermits, photopermits en kaarten voor de ferry vanuit Wadi Halfa te regelen. Daarbij worden we geholpen door een vriendelijke Sudanees Waleed, die we via een stel Engelse motorrijders hebben opgespoord.

Hij lijkt een en al vriendelijkheid, maar toch blijven we op onze hoede: het is erg moeilijk naar 9 maanden Afrika mensen zondermeer te vertrouwen. Dat de mensen hier vriendelijk zijn – zoals alle reizigers ons verteld hebben – is wel zo: vanochtend tijdens het plakken van 2 banden kregen we een kopje thee en wat nootjes, gewoon zomaar. Gisteren moesten we ook blijven lunchen bij Waleed. Het lijkt dus echt.

Intussen maakt de hitte en het vooruitzicht op de moeilijkste grens van het continent, het verlangen naar NL er niet minder op. We geven eerlijk toe dat we ons af en toe voelen als een stel oplaadbare batterijen die al iets te vaak zijn opgeladen: het opladen duurt steeds langer, en we zijn steeds sneller leeg. Toch zien we er enorm naar uit om in Egypte te zijn: we hebben dan de laatste 600 km. offroad, de moeilijke grens en het konvooi gehad. Vanaf daar is het asfalt en een iets westerser leven. Als we Cairo hebben gehaald is het continent doorkruist!!!

p>

Deel II SOEDAN !!!

We brengen een paar dagen in Khartoum door en wennen zo langzaamaan aan de hitte. De heerlijke verse en loeikoude jus die je overal op straat kan kopen helpt ons daar een beetje bij.
We moeten de boottickets voor de ferry naar Egypte regelen, aan de motoren knutselen (o.a. gebroken spaken vervangen en dus in achteraf- straatjes zoeken naar nieuwe), internetten en gezellig kletsen en zwemmen met de Belgische overlanders Jacky en Wendy.
Maar na een week is het toch echt tijd om te gaan rijden en de boot te gaan halen. We hebben een flink off-road stuk van drie hele lange dagen voor de boeg.

De eerste dag begint vervelend omdat we Khartoum bijna niet uitkomen en pas na 20 keer vragen op de goede weg uitkomen. Hebben we die eindelijk gevonden, hebben we een lekke band! Rond de middag kunnen we dus eindelijk echt op pad.
Gelukkig kunnen we nog 300 km genieten van asfalt, maar daarna duiken we het zand in. Deze dag valt het nog mee met maar een paar kleine stukken zacht zand.

KampeerplekAls het donker wordt zoeken we een plekje in de woestijn: wat is het fantastisch om weer in de woestijn onder de sterren te slapen! De volgende ochtend moeten we eerst de motor van Corne uitgraven (zie foto), want dat zand op onze kampeerplek was toch wat zachter dan hij dacht. Maar ja, voor ervaren woestijnratten als wij is dat toch geen probleem!

De tweede dag hadden we dan een paar stukken echt zandhappen, maar we kwamen er toch prima doorheen. 's Middags was het wel een vreselijk gezoek in de dorpjes langs de Nijl, maar met de GPS en af en toe vragen kom je er wel. Aan het eind van de middag rijden we de dorpjes uit en een prachtige rotswoestijn in. Daar hebben we weer een heel mooi slaapplekje gevonden. Dit is toch echt de gaafste manier van overnachten: in de woestijn!

De derde dag van deze (waarschijnlijk) laatste km's offroad van onze reis hebben we vooral vreselijk vervelend wasbord-terrein (niet geschikt voor kunstgebitten en inlegkruisjes), maar het is tegelijkertijd het mooiste landschap van het hele stuk. Na 3 lange dagen vermoeiend maar mooi motorrijden, komen we aan in Wadi Halfa.
Hier moeten we de ferry naar Aswan (Egypte) nemen; het is de enige manier om over land Egypte in te komen. Er is een mannetje dat ons helpt en dat is wel weer handig in de chaos van stempels en officials.
Na een hoop heen en weer geloop zitten zowel wij als de motoren uiteindelijk op de boot. We hebben 1e klas gekozen, omdat we wel genoeg 'african experiences' hebben opgedaan en wel een nachtje rust kunnen gebruiken.
Dit betekent dat we niet op het dek slapen, maar in een cabine. De bootreis gaat vrij vlot en de volgende dag zijn we om een uur of 13.00 in de haven.
Onze motoren staan precies voor de deur, dus het lijkt ons handig dat wij er eerst af gaan, maar iedereen probeert als eerste van de boot af te gaan, dus het is weer een fantastische chaos. Daarnaast duurt het uberhaupt nog twee uur voordat ze er iemand aflaten, dus het is een geduw van jewelste.
Daarnaast zijn arabieren erg dol op schreeuwen en ruzie maken (en elkaar een minuut later omarmen, waarna ze weer opnieuw beginnen), dus we hebben een leuk schouwspel :)

Wij worden als toeristen toch altijd weer wat voorgetrokken en we staan als een van de eersten toch buiten. Als we na een uur ook de customs-dingen geregeld hebben, zien we pas de andere mensen van de boot komen. De customs-officer zal ons de komende dagen ook helpen met de insurance en de arabische nummerplaten. Pfoei, we zijn in Egypte!