El Chott 2005

November 2005

Woensdag 9-11: Ghafsa -> Sfax (389,35 km)

De start is vandaag gelukkig niet al te vroeg. Ik rij samen met Liam en Jeroen naar de start. Marcel en Meindert zijn nog steeds ziek en rijden de service route. Ik mag als laatste weg en wordt direct gevolgd door Alexander op zijn DRZ 400. Hij is van de orga en raapt altijd iedereen op die als laatste motorrijder achterblijft. Het is vandaag een gelijkmatigheidsetappe. Dat betekent net als bij de eerste etappe dat we een zekere tijd krijgen om de finish te halen: elke minuut die je eerder of later bent kost je straftijd. Dit keer krijgen we 6 uur voor ongeveer 280 km.

De eerste km’s gaan goed.Gewoon over het asfalt de bergen in. Dan, na een km of 28 moet ik het eerste bergpad oprijden. Ik merk al direct dat het tussen de oren helemaal niet goed zit: bij elke grote steen, en bij elke groef in het pad ga ik langzaam rijden.

Ik besef met heel goed dat het daardoor alleen maar moeilijker wordt, maar goed, ik heb het vertrouwen nu even niet. Ik ben als de dood dat ik weer een schuiver ga maken. Ondanks mijn voorzichtige rijstijl kan ik toch snel bij Liam aanhaken die 1 minuut voor mij gestart is. De omgeving is wel helemaal fantastisch en af en toe heb ik zelfs tijd om om me heen te kijken.

Bij DK1 zie ik dat er van alles lekt aan de rechterachterkant van mijn motor. Het lijkt de benzineslang van een van de achtertanks te zijn, dus ik snij een stukje van de slang af en doe die er opnieuw op. Ook draai ik even de boutjes van de benzinekraan iets aan. Even later blijkt het toch wat anders te zijn. De motor deint bij elke hobbel en ik heb het gevoel dat het achterwiel af en toe ongecontroleerd loskomt van de grond. Ik stap af en duw de achterkant in, en ja hoor, mijn schokbreker is lek. Dat wil zeggen, de leiding is lek waardoor alle olie eruit gelopen is.

Ik heb dus wel vering, maar absoluut geen demping. Ik baal als een stekker en besluit direct dat vandaag voor mij is afgelopen. Het ging toch al niet zo lekker, dus ik kies voor het asfalt voor de rest van de route naar Zarzis.

Toevallig is er een politieauto bij mij gestopt, en die biedt mij aan me naar het dichtstbijzijnde asfalt te begeleiden. Lijkt mij een prima plan. Het is maar vijf km, dus dat moet lukken. Ik rijd dus achter de politieauto aan. Tot mijn verbazing worden in het nabijgelegen dorp alle kruisingen die ik passeer afgezet door politie, zodat ik door kan rijden. Ik voel mij een echte VIP! Eenmaal op het asfalt kom ik een stuk verderop Meindert en Marcel weer tegen. De Mercedes Vito waarmee Marcel is meegereden heeft 2 lekke banden, en wordt op een aanhanger geladen. Meindert en ik rijden met z’n tweeën verder. Onderweg stoppen we nog even om een kopje koffie te doen. Eigenlijk is dit best relaxed. Dit voelt ook als vakantie. Heel anders dan alle rallyestress.

Na de koffie zoekt Meindert nog ff een boompje, en daarna rijden we door naar Zarzis. Daar is het kamp op een grote open parkeerplaats aan de zee. Het is er koud en het waait er. Niet echt een inspirerende plek. Ik zet onze tent op tussen de struikjes achter de service truck. Zoals gewoonlijk haal ik de pc te voorschijn en begin met het bijwerken van het dagboek.

Daar bleek de afgelopen dagen ontzettend weinig tijd voor te zijn. Ik loop dus mijlen achter, maar ach, dat maakt niet zoveel ik. Ondertussen komen de eerste motorrijders binnendruppelen. Iedereen is erg te spreken over de route van vandaag en vooral het relaxte karakter ervan. Ik krijg een klein beetje spijt dat ik afgehaakt ben, maar aan de andere kant, voor het klassement hoef ik het ook niet te doen.

Terwijl ik aan het typen ben, komt een van de fotografen van de rallye naast me zitten. Hij laat me wat plaatjes van de dag zien en ook een paar die hij eerder al van mij gemaakt heeft. Er zitten een paar hele stoere bij. 8 Megapixels, dus daar zou ik wel een vergroting van kunnen maken. Op de boot kan ik een cd’tje met foto’s van hem kopen.

Die avond is het eten pas om 9 uur. Ik sterf van de honger, dus pak maar ff een reepje uit mijn kist. Daarna, zoals elke avond, in de rij voor het eten.

Achteraf is het het wachten wel waard geweest, want ik eet die avond een lekkere dikke biefstuk met aardappelen in mosterdsaus en als toetje: ijs, met warme kersen en slagroom. Ik besluit vanavond maar eens zonder verdoving te gaan slapen, gewoon om eens te kijken hoe dat gaat. Op zich prima, alleen moet ik er maar liefst 4x uit om te piesen die nacht…Lang leve het kamperen.

Terug naar dagboek