El Chott 2005

November 2005

30-10: Tunis – Hammamet (118,68 km):

Heerlijk geslapen. Om 10 voor acht staan Meindert en Marcel op de deur te bonken…Ok, ff aankleden en dan ontbijten. Na het ontbijt ff een roadbook scoren. Erg apart is dat ze deze roadbooks van onder naar boven hebben gemaakt, in plaats van boven naar beneden zoals dat normaal het geval is. Ik zal dus echt ff moeten wennen, want normaal is het andersom. Jeroen vergelijkt intussen de aanpak van de organisatie met die bij andere rallyes en ze komen er niet geheel zonder kleerscheuren vanaf. Volgens hem gaat het er hier nogal amateuristisch aan toe. Voor mij maakt dat allemaal nix uit: ik geniet, want ik ben weer met iets bezig wat heel dicht komt bij het verwezenlijken van een van mijn dromen! Verder heb ik natuurlijk ook helemaal nix om het mee te vergelijken.

Vandaag staat er een etappe op het programma van Tunis naar Hammamet, waar we in het hotel Sultan gaan slapen. Maar eerst moet er nog een proloog op het strand verreden worden om de start volgorde voor de 1e echte etappe te bepalen. Zoals het er nu naar uitziet gaan we het niet redden voor het donker.

Om een uur of half twee loop ik samen met de jongens over de loopplank de vaste wal van Tunesië op: ik ben weer in Afrika, da’s (te) lang geleden! De taferelen komen me erg bekend voor: uitpakkende mensen die auto’s vol met 2e hands zooi over de grens slepen. Lange wachtrijen, en eigenlijk weet niemand precies wat er moet gebeuren. Uiteindelijk komt het allemaal minder hectisch over dan bijv. de overgang bij Ceuta in Marokko, maar het kost al met al toch 3 uur om alle voertuigen over de grens te krijgen.

Na 3 uur wachten loop ik eindelijk het hek van de haven uit achter de truck van KH aan. Hij stopt op een parkeerplaats een paar honderd meter verderop, waar de motoren en kisten worden uitgeladen. Ik zie overal de stress toeslaan: mensen weten niet hoe snel ze moeten hun kleding aan moeten trekken.

Ik snap het wel, want we gaan zo meteen eindelijk rijden: zo’n 100 km naar het strand, maar er is nog tijd zat. Ik ga dus eerst ff wat foto’s maken. Als de stoet op gang komt, sluit ik aan: wat een gevoel om weer om mijn brommer in Afrika te rijden!

Op het strand is het intussen pikkedonker, en mijn motor loopt niet echt lekker…Het lijkt alsof de choke blijft hangen. Ik loop met mijn boarding card naar de startofficial toe en krijg een starttijd toegewezen.

Ik ben als 4e startrij aan de beurt, samen met Michel (ook een Nederlander, maar dan op een EXC 525) en 2 Engelsen. De official telt af, en iedereen rijdt weg, behalve ik…Hij start ineens niet meer. Na een seconde of tien (die duren echt lang als je op de streep staat) heb ik hem weer aan de praat: 10 km over het strand. Ik kom het ene na het andere slachtoffer tegen: overal liggen mensen op de grond. Ik tuf er rustig doorheen: wat is die KTM toch lekker voor dit soort werk. Voor mij gaat Michel nog enorm op zijn bek. Ik wacht even om te kijken of hij wel weer opstaat, want het zag er heftig uit. Als hij weer op zijn motor gekropen is slaat die van mij weer af. Toch maar even vloeken. Vlakbij het einde van de proloog zie ik dat ik inloop op Meindert, Marcel en Jeroen. Ik heb niet echt hard gereden, dus dan hebben zij wel erg zacht gereden. Later zou blijken dat ze er allemaal even bij zijn gaan liggen…

Na de proloog lever ik mijn boarding card bij de finish officials in. Nu nog 13 km naar het hotel. Onderweg rij ik met Meindert nog ff langs een benzinepomp om te tanken en de spullen af te spuiten. In het hotel aangekomen eerst ff lekker douchen: wat een heerlijkheid. Dan nog ff snel de carbu uit elkaar gehaald om de chokeplunje in te vetten. Gelijk ff een nieuwe naald erin gezet, en hij loopt weer als vanouds. Pak van mijn hart! Intussen is het half elf en ik heb nog niet gegeten: ik barst van de honger. Er is een groot buffet en ik tast toe, maar om 11 uur is de briefing voor morgen. Ik krijg weer een roadbook uitgereikt, maar vergeet natuurlijk mijn pen mee te nemen. Beetje dom, want we krijgen een aantal wijzigingen bij de etappe door net als info over tanken enzo. Na de bespreking moet ik mijn spullen voor morgen nog klaar maken en mijn roadbook nog plakken: maar liefst 25 pagina’s. Het is uiteindelijk ruim over 1 voordat ik op bed lig, en dat bed is lekker!

 

Terug naar dagboek