El Chott 2005

November 2005

27, 28 en 29 oktober: de heenreis

Donderdag 27-10

De dag is eindelijk aangebroken: ik heb goed geslapen en vandaag vertrek ik samen met Meindert, Marcel en Jeroen om weer één van mijn dromen (of misschien niet echt een droom, maar toch wel een sterke wens) in vervulling te laten gaan: ik ga een Sahara rallye rijden op de motor. Komt mijn KTMmetje eindelijk weer eens waar-ie voor gemaakt is.

Om 6.45 uur gaat de bel. Meindert staat voor de deur. Ik heb die nacht nog maar even op zolder geslapen op toch nog een beetje slaap te krijgen, en da’s goed gegaan. Meindert zegt dat hij weinig geslapen heeft…

We laden de spullen in: 2 kisten, en tas vol motorkleding, 2 helmen, een Ortliebbaal met tent en onze slaapzakken, een laptop en 2 kleine rugzakjes. De motoren op de kar, nog even poseren voor de foto, en dan op weg.

Nog ff zwaaien en dan gaan!

De auto heeft er moeite mee, in ieder geval zakt-ie achter flink door z’n veren. Om 7.45 uur rijden we uit Huizen weg. Als het goed is ontmoeten we Marcel en Jeroen bij het tankstation vlak voor de grens op de A12.

Om een uurtje of 9 zijn we compleet. Eerst een bakkie koffie en nog ff kletsen over de laatste haastige acties van de dag ervoor.

Op zich was ik redelijk op tijd klaar, maar dat geldt niet voor iedereen. Tank vullen en rijden: de reis gaat beginnen!

We rijden zo rond de 100 km/u richting München. Gelukkig dat Marcel nog even de auto van Marianne bij zich heeft: die trekt dat prima, in ieder geval een stuk beter dan zijn eigen fiat. Onderweg raken we elkaar nog ff kwijt zo’n 150 km voor München.. De portofoons die we bij ons hebben werken helaas niet op die afstand, dus maar ff bellen. Marcel en Jeroen hebben geen kaart en geen adres, dus bij het eerst tankstation ff wachten. Ik verlang intussen wel naar het eindpunt, maar dat gaat nog een paar uurtjes duren. ’t Schiet echt niet op met zo’n kar achter de auto.

Onderweg nog ff eten bij een steakrestaurant, en nog snel ff 8 liter benzine in mijn tank gegooid, dan kan ik in Tunesië in ieder geval het eerste stuk rijden.

Om een uur of half 10 rij ik het straatje in waar volgens Meinderts GPS Karl Heinz Müller woont. We zijn intussen aangeland in Grafing bei München. Karl Heinz (KH) verzorgt de assistentie en het vervoer van onze motoren en die van een aantal anderen. Hij ziet eruit als een ouwe houthakker die de bijl een keer niet gevangen heeft toen die werd toegeworpen: oude kleren, smerig en hij mist zowel boven als onder zijn voortanden. Hij doet nu sinds een jaar of 2 de assistentie tijdens diverse Sahara rallye’s. Vroeger reed hij ze ook zelf, maar hij vindt dat hij daar nu te oud voor is. We laden gelijk alle motoren en bagage in.

Er zijn intussen nog meer mensen aangekomen die ook spullen aan KH meegeven. Hij nodigt ons uit om in zijn woonkamer te gaan slapen, maar daar zit een stelletje gothic mensen een film te kijken op een doek met mooie sportvlekken. Daarnaast is het een enorme puinhoop in zijn woonkamer: er ligt overal zooi en het is er smerig. Hier woont vast geen vrouw in huis, en echt rustig is het ook niet. Ik ben redelijk moe van de trip, dus ik besluit om maar eens te proberen of ik in mijn astra in de kofferbak pas, en met een beetje goeie wil lukt dat. Moet wel ff de achterbank eruit slopen, maar ach, had het maar geen auto moeten worden.



Vrijdag 28-11: nog steeds de heenreis

Als het licht wordt, word ik wakker. Ik heb nog redelijk geslapen ook. ’t Was wel erg koud vannacht, maar mijn slaapzakkie heeft het goed gehouden. Ik prop nog ff wat brood van gisteren naar binnen en ga eens kijken waar de rest is. Die zitten bij KH in de keuken een bakkie te doen. Ik doe maar gewoon mee. Even later komt Mirjam binnen gewandeld: zij is de bijrijder van KH en verzorgt tijdens de rallye de verdeling van het bronwater. Verder weet ik ook niet zo goed waarom ze mee was, maar ’t was wel gezellig.

Om 10 uur vertrekken we richting Genua. Ongeveer 600 km in een truck uit het jaar 0. Normaal is 600 km niet zover, maar deze keer is het erg ver. Dat ding rijdt dus niet sneller dan 80, en tegen de heuvel op moet hij in zijn 1 of 2 rijden: dat kan nog wel eens een lang ritje worden! Gezellig met z’n 4-en op de achterbank, waarvan de zitting eigenlijk net iets de snel is voor mijn kont. Mijn benen strekken is er het komende 10 uur ook niet bij.

Onderweg probeer ik wat te slapen en lees ff wat in wat tijdschriften die ik heb meegenomen. De tijd gaat erg traag vandaag en mijn kont begint toch wel zeer te doen. Onderweg wordt niet zoveel gepraat, ook ik vind het moeilijk om in het Duits een conversatie te houden, vooral omdat KH nogal plat Bayrisch praat: echt bijna niet te verstaan…Rond etenstijd ’s avonds pakken we nog een broodje en dan nog 2 uur rijden.

Precies 12 uur na ons vertrek (12 uur over 600 km!!) komen we in de haven van Genua aan. Na wat gezoek vindt KH de juiste weg naar de terminal waar wij de volgende dag moeten zijn. Langzaam druppelen er wat mensen binnen, maar het zijn er nog niet echt veel. Ook komen nog wat meer deelnemers hun kisten en bagage bij KH afgeven. Tegen mijn verwachting in, is er nix voor slaapplaatsen geregeld: Meindert en ik stapelen wat kisten op elkaar in het laadruim van de vrachtwagen en leggen daarop ons matje uit.

 

Zaterdag 29-11: inderdaad, nog steeds de heenreis...

We slapen op zich best goed, maar om half zeven ’s ochtends begint het rumoerig te worden: overal mensen die praten, en auto’s die beginnen te rijden: zouden we al aan boord gaan? Nee hoor, we verplaatsen ons 100 meter, naar een soort ‘parc fermee’ waar alle rallyedeelnemers zich verzamelen.


Ik verwacht dat we halverwege de ochtend wel aan boord zullen gaan, maar vanaf dat moment is het eigenlijk de hele dag wachten. Ik doe de hele dag echt niets, behalve even de stickers op mijn brommer plakken,

rondlopen, kletsen, foto’s maken, mijn paspoort inleveren en weer ophalen, en of ik nog even € 150,- wil betalen voor de hotelovernachtingen, terwijl er € 100 was afgesproken. Natuurlijk loop ik even naar de organisatie om te vragen hoe dat zit, maar die geven aan dat het hotel toch wat duurder is uitgevallen omdat het reguliere hotel niet beschikbaar is. Nou houd ik persoonlijk niet zo van deze verrassingen, en dat maak ik ze duidelijk: communiceer dit dan even vooraf! De toon is gezet, en ik ben best chagrijnig hierover, vooral als een van de organisatoren begint dat het eigenlijk allemaal al heel goedkoop is…

De boot blijkt overigens uiteindelijk pas om 6 uur die avond te vertrekken….

Gedurende de hele dag komen er mensen binnendruppelen: zo doe ik dat de volgende keer ook! Nu verveel ik me eigenlijk een beetje: geeft wel tijd om ff te kletsen en lekker in de zon te zitten, want het weer is prima, ongeveer 20 graden met een zonnetje. Intussen komt ook de catering truck aan: een machtige Tatra truck: die maken worsten warm en daar kun je bier kopen: gelijk maar ff doen, want ook aan eten heeft KH niet gedacht. Later in de middag kom ik erachter dat er een groot winkelcentrum op ongeveer 500 meter van de pier is, dus daar maar ff heen.

KH heeft ons verteld dat er iets niet goed is gegaan met de kamerindeling, dat we dus een nieuw ticket krijgen in de bar als iedereen binnen is. Wat met trouwens erg opvalt is het aantal lichte motoren: naast onze LC4’s zijn er nog maar twee andere LC4s. De rest is allemaal van het lichtere enduro werk: yamaha’s 600 TTR, veel, heel veel EXC’s in uiteenlopende uitvoeringen van 250 tot 525, suzuki’s DRZ 400, etc.

Om een uur of 5 begint de karavaan zich langzaam in beweging te zetten.

Ik pak mijn handbagage uit de truck bij elkaar, en ik loop met Meindert de loopbrug over het schip in. De eerste indruk: Jezus, wat stinkt het hier! Tijdens het laden van de voertuigen sta ik op het achterdek met Marcel te kijken wat er allemaal naar binnen gaat.

Wij zijn zeker niet de enige off-roaders: hele kuddes gaan de buik van de boot in. Nadat alles is ingeladen gaan we op zoek naar de man van de tickets. Die kunnen we niet vinden, dus proberen we het bij de receptie. Deze man raakt bijna in de paniek van al onze vragen. Ik heb samen met Jeroen een kamer. We krijgen een nieuwe code voor onze cabine en gaan het proberen: hé, daar zit al iemand in, die dus ook heel verbaasd kijkt als wij de deur ineens open doen. De code klopt wel, maar de kamer niet. Dus terug naar de receptie waar ik in mijn beste Frans probeer uit te leggen dat het niet klopt. Marcel helpt ff, maar de man achter de balie komt er niet meer uit: ik haal de chef wel even. Ook de chef komt er niet uit, die haalt even een andere ‘commissair’, of we even willen wachten, dan roept hij een ‘commissair’…Welkom in Afrika!

Ik ben het wachten zat, en stel voor om naar de eetzaal te gaan. Aan een tafel krijgen we wat eten van mensen die ons volgens mij liever kwijt dan rijk zijn, man wat zijn die onbeleefd. Het eten is niet echt super, maar goed, het is eten. Gelukkig komt iemand van de organisatie naar ons toe met de vraagt of onze kamers goed geregeld zijn, nou niet zo dus vertel ik hem. We krijgen nieuwe tickets, en die blijken later wel te kloppen! Na het eten snel ff douchen en dan naar de deelnemers briefing in de disco. En die douche was heerlijk kan ik u verklappen. Intussen val ik bijna in slaap, maar gelukkig heb ik vannacht een goed bed! Tijdens de briefing worden de veiligheidsmaatregelen en de reglementen uitgelegd, een slaapverwekkend verhaal ook nog eens in het Duits, maar toch wel nuttig. Daarna ga ik direct mijn bed in waar ik toch wel heel hard in slaap val…heerlijk.

Terug naar dagboek