El Chott 2005

November 2005

Dinsdag 1-11: Ghafsa – Douz (364,54 km)

Inderdaad, kwart voor zes gaat de wekker, maar ik ben om 5 uur al wakker omdat de buurman het nodig vindt om zijn rommel al op te ruimen, dus toch maar opstaan dus. Eerst ff een kwartiertje naar de start rijden, die trouwens erg moeilijk te vinden is. Ik rij over een vuilnisbelt tussen wat huizen door, en daar staat de start met een Unimog erbij.Gelukkig heeft Meindert mij nog ff verteld hoe ik op mijn GPS mbv een koers en een afstand een nieuw waypoint kan uitrekenen, want vandaag hebben we ff geen GPS coördinaten gekregen.

Het eerste stuk ik door een rivierbedding, en in het roadbook staat rechts houden. Terwijl de sporen linx lopen, doe ik wat het roadbook zegt en rij vervolgens in 2 diepe gaten. Bij de 2e houd ik de fiets niet meer en val om, precies met mijn heup op een opstaande rand. Snel weer opstaan en erachteraan zodat ik Meindert niet uit het oog verlies, want die kan goed navigeren. Het eerste deel van de etappe voert door een gebied waar grind gewonnen wordt ofzo: hele brede pistes die keihard zijn. Ik kan hem dus lekker optrekken hier: met 110 / 120 scheur ik door de woestijn. Het roadbook klopt op de meter wat erg fijn rijden is. Jeroen had de dag vooraf nog last gehad van een lekkende olieleiding, dus die was onder het rijden steeds naar zo’n brommer aan;t kijken of het allemaal wel goed ging. Na de finish van de 1e etappe van die dag reden we een heel stuk over het asfalt: verbindingsetappe, Jezus wat deed mijn kont zeer daarna…

Voordat we aan het 2e stuk van de etappe konden beginnen, moesten we wachten tot alle motorrijders compleet waren, dus ik heb lekker een beetje in het zonnetje gelegen en daar ongeveer 1 a 1,5 uur gewacht.

Om 11 uur was de volgende start. Ik startte samen met Meindert. De pistes waren super: breed en rechtuit, dus we konden weer flink gas geven! Opeens blokkeert mijn achterwiel. Ik stop en zie dat mijn gereedschapstasje verdwenen is. Na nog een keer goed kijken ziek ik dat die tussen mijn achterwiel en mijn spatbord terecht is gekomen: waarschijnlijk is het stalen kabeltje waarmee ik een slote aan de tas gemaakt heb, door het wiel geraakt, en heeft hem zo tussen het weil getrokken. Nog een geluk dat ik niet te hard reed… een deel van het gereedschap zat nog in het tasje, maar alles dat minder stevig was, was ook kapot…Overal lagen schroefjes, boutjes, lampjes, zekeringen en ander klein spul. Ik raap alles bij elkaar en propte het zoveel mogelijk in mijn veel te kleine Lidl rugzakje.

De zakken op mijn broek en jas heb ik ook fijn opgevuld. Meindert wacht op mij en samen gaan we verder. De komende 20 km blijft het een hele mooie piste die constant maar rechtdoor gaat, met lichte glooiingen erin. Na de 1e DK slaan we af en wordt het terrein een stuk zanderiger. Eindelijk, denk ik! Ineens moet ik linx af ergens een smal pad in. Ik wilde graag zand? Nou dat ga ik krijgen! Onafgebroken ongeveer 20 km diep zand met sporen en dan ook nog eens heuvels erin. Ik wordt aan alle kanten ingehaald door lichte motorfietsen, en dan slaat-ie van mij ook nog eens af omdat ik het voorste benzine kraantje niet op kan zetten: ik heb echt al mijn handen nodig om het apparaat op koers te houden… Meindert is intussen uit zicht verdwenen, en ik wou dat ik een stuurdemper had.

Met dikke onderarmen kom ik na 20 km eindelijk het pad uitgereden. Daar staat de 2e DK waar Meindert op mij wacht. Er is een wijziging in het roadbook, die ik nog ff meekrijg, maar ik snap er niet veel van. Gelukkig ben ik niet de enige, en raken meer mensen de weg kwijt, maar uiteindelijk komt iemand op het idee om gewoon op GPS naar het punt te rijden dat wel klopt, en dat vinden we na enig gezoek. Het terrein is intussen veel zanderiger geworden, het begint al echt woestijn te lijken. Ik krijg er steeds meer zin in.

Dan staat ineens in het roadbook dat we scherp linx moeten, maar ik zie helemaal geen piste lopen op het aangegeven punt. Toch maar doen dan. Langzaam beginnen er ook duinen te komen. We worden gevolgd door een groepje andere rijders die zelf ook niet echt weten waar we heen moeten. Wonder boven wonder rijden we toch op de volgende DK aan. Ik kan een juichje niet onderdrukken! Dan geniet ik volop van de laatste 100 km. Die gaat over kleine duinen en tussen lage struikjes door. Erg mooi rijden. Ik ga op kop en de anderen volgen. In een duinpannetje staat iemand die zijn motor niet aankrijgt. Ik vind het raar, normaal help je dan, maar nu met zo’n rallye rijdt iedereen door, dat voelt vreemd…Aan het einde van de etappe komen we midden in een duinenveld terecht…Stom genoeg rijd ik rechtstreeks op de fotograaf af, maar daardoor kom ik alleen maar dieper in de duinen terecht (en heb er nog niet eens een foto aan overgehouden ook!). Uiteindelijk sta ik boven op een duin en zie ik dat ik eigenlijk beter er omheen kan rijden. Ik besluit dat maar even te doen, samen met Meindert, die zich prompt daarna tot aan zijn voorspatbord vast rijdt. Intussen komt marcel er ook aan gereden. We besluiten gedrieën het op de omweg te wagen, en dat blijkt een goeie beslissing. Er lopen nog wat spoortjes die we eenvoudig kunnen volgen. Ik ben behoorlijk moe, maar de harde bodem geeft weer wat nieuwe kracht.

De laatste kmters gaan over een opgedroogd meer: vol gas , super!! Moe maar voldaan kom ik aan bij de finish. Dan de laatste 47 km naar het camp in Douz, de poort naar de woestijn.

We overnachten in hotel Touareg. Lekker eten en daarna snel naar bed want morgen om 7 uur starten. Maar eerst moet er natuurlijk gesleuteld worden, zoals elke avond. Ik kom erachter dat geen van beide ventilatoren voor mijn radiatoren het ook echt doen. Met veel geknutsel krijgt Meindert er wel weer een aan de praat, maar hij heeft weinig hoop dat die het lang zal houden. Op een of andere manier verschijnt er ineens een Tunesiër met een KTM-fleece aan. Hij zegt dat hij wel wat kan regelen. Nou ik ben benieuwd: mijn ervaring is dat Afrikanen vrijwel alles kunnen regelen, maar het kost een vermogen. Gelukkig klopt mijn wereldbeeld nog steeds als hij even later met een ventilator op de proppen komt die maar liefst € 200,- moet kosten. Ik werp al mijn Afrika-onderhandelingsstrategieën in de strijd, en krijg hem uiteindelijk op €130,-, maar dat vind ik nog steeds veel te veel. Volgens mij kost een nieuwe normaal zo’n €50,- en dat is wat ik eventueel ook voor deze wil betalen. Intussen heb ik hem natuurlijk wel even verteld dat ik erg teleurgesteld ben in zijn rol als KTM-dealer. Hij zou mij moeten helpen in plaats van een poot uit te draaien, maar ach, geef hem eens ongelijk: als ik ‘ja’ zeg heeft hij de dag van leven!

Terug naar dagboek